INDIVIDUELE BEHANDELING BIJ PATIENTEN MET EEN STEUNHART

Hartfalen is een levensbedreigende ziekte waarbij de pompfunctie van het hart verminderd is. Het hart pompt niet genoeg bloed rond waardoor klachten ontstaan zoals vermoeidheid of het vasthouden van vocht. Ook krijgen de organen onvoldoende bloed en zullen hierdoor kapot gaan. Hartfalen word dan ook gezien als een van de gevaarlijkste aandoeningen die zeer dodelijk kan zijn. 50% van de patiënten sterven dan ook binnen 5 jaar.
Door de betere behandeling van hart- en vaatziekten is de overlevingskans een stuk verbeterd, wat echter wel invloed heeft op het risico op hartfalen. De verwachting is dat er de komende 10 jaar meer dan 250.000 patiënten met hartfalen zullen zijn.

De behandeling van hartfalen is de laatste decennia flink verbeterd, echter steeds meer mensen krijgen de diagnose ‘eindstadium hartfalen’ waarbij medicijnen het hart niet meer kunnen redden. Als laatste redmiddel is er dan de mogelijkheid tot een harttransplantatie. Helaas is er een enorm tekort aan donoren waardoor dit nooit een oplossing zal worden voor iedereen: elk jaar zijn er maar een paar gelukkigen. De rest van de patiënten, vaak jonge mensen, gaat uiteindelijk dood aan de gevolgen van hartfalen.

De laatste jaren zijn revolutionaire technieken ontwikkeld om de hartfunctie over te nemen, zoals een mechanisch steunhart (LVAD). Een mechanisch steunhart is een pomp die de pompfunctie van het hart overneemt. De technologische ontwikkelingen hebben deze pompen zo betrouwbaar gemaakt dat deze nu op grote schaal worden toegepast. De langstlevende patiënt heeft inmiddels 10 jaar een mechanisch steunhart. Normaliter zou deze patiënt het eerste jaar niet hebben overleefd.

Aanvankelijk werden steunharten alleen ingezet voor patiënten op de transplantatie wachtlijst. Recent heeft het Erasmus MC Thoraxcentrum een vergunning van het ministerie van VWS gekregen om ook patiënten die niet in aanmerking komen voor een harttransplantatie, een steunhart te mogen geven. Dit betekent dat veel meer patiënten met eindstadium hartfalen een mechanisch steunhart kunnen krijgen.

De behandeling met een steunhart biedt veel perspectief, maar gaat nog steeds gepaard met hoge risico’s en veel complicaties. Het mechanisch steunhart ondersteunt de linker hartkamer, maar doet niets voor de rechter hartkamer functie die het bloed naar de longen moet stuwen. Op dit moment kunnen we nog niet voorspellen wie rechter hartkamer falen krijgt. Weken voordat een patiënt klachten van hartfalen krijgt zoals gewichtstoename of vocht in de enkels, gaat de vullingsdruk in het hart omhoog. Het lijkt erop dat dit proces ook bij patiënten met een mechanisch steunhart plaatsvindt. Dit betekent dat we door regelmatige meting van de druk in het hart, ernstige complicaties kunnen voorkomen door patiënten tijdig te behandelen.

In het Erasmus MC Thoraxcentrum willen wij onderzoeken hoe de, recent ontwikkelde CardioMEMS sensor werkt bij patiënten met een mechanisch steunhart. Deze sensor meet de longdruk op een patiëntvriendelijke manier en kan door eerdere monitoring de kwaliteit van leven voor patiënten met een steunhart enorm verbeteren.

Betrokken onderzoekers

Dr. J.J. BrugtsCardioloog, Onderzoeksleider
Prof. Dr. F. ZijlstraAfdelingshoofd Cardiologie
Prof. Dr. A.J.J.C BogersAfdelingshoofd Cardiothoracale chirurgie
Prof. Dr. Ir. H. BoersmaHoogleraar Klinische Epidemiologie
Dr. O.C. ManintveldCardioloog
Dr. A.A. ConstantinescuCardioloog
Dr. K. CaliskanCardioloog
Dr. N.M.D.A. van MieghemInterventie cardioloog

Benodigd budget: € 175.000

Reeds opgehaald: € 27.000,-

Nog nodig: € 148.000,- 15%
Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search